Κατηγορία: Λαογραφικά

H σημαία της θεια Γωγώς

  Ήταν πρωί εορτή Αγ. Τριάδας του 1973. Η Νεάπολη στις δόξες της. Ο πρόεδρος της κοινότητας Παναγ. Αλεξανδράκης είχε καλέσει στον εορτασμό όλες τις υπηρεσίες του νομού. Εκτός φυσικά των βουλευτών, αφού δεν υπήρχαν τότε. Αρκετές φορές ερχότανε και άγημα στρατιωτών από το ΚΕΕΜ Σπάρτης. Είχε επιβάλλει γενικό σημαιοστολισμό όπως τις εθνικές εορτές και άσπρισμα όλων των πεζοδρομίων. Τότε το κάθε μαγαζί και ειδικά αυτά της παραλίας, κάθε Σάββατο βράδυ άσπριζαν. Αρκετοί θα θυμόμαστε το Γιώργο Διακόπουλο (Σμπεράκο) που

ΞΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΑΚΗ

Όπως έχω ξαναγράψει με το πυροφάνι τα παλιά χρόνια, εκτός από την διασκέδασή σου εξοικονομούσες και το φαγητό σου. Τότε ο όρμος των Βατίκων ήταν θαλασσινός παράδεισος, και τι δεν είχε: ψάρια όλων των ειδών, χταπόδια, καλαμάρια, σουπιές, στρείδια, καβούρια, πίννες, αχινούς, πεταλίδες, μέχρι και κολλατσιές. Πολλά από τα πάρα πάνω έχουν πλέον εξαφανιστεί, όπως οι πίννες που ήταν δάσος από το λιμανάκι μέχρι το Ελαφονήσι. Τις ανοίγαμε και είχαν μέσα το καβουράκι χωρίς κέλυφος και το πεντανόστιμο γουλί τους.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΙΝΕΜΑ

Βλέποντας τις παλιές ελληνικές ταινίες κάθε απόγευμα στη ΝΕΡΙΤ θυμάμαι τους κινηματογράφους που είχαν τα Βάτικα από τη 10ετία του 1950. Οι αδελφοί Μπιλλίνη έφεραν τον πρώτο κινηματογράφο. Στην αρχή σαν καλοκαιρινός στην ταράτσα τους πάνω από το Ελαιουργείο – Ηλεκτρική και Παγοποιείο τους: Εκεί τελείωσε μετά το 1970 περίπου: ο χειμερινός στεγάστηκε στην αρχή στου Χασάναγα στο πρώτο Σούπερ Μάρκετ του Άγγελου Παπούλη και μετά στην παραλία, Αλέκου Γκούβερη δίπλα στο Λιμεναρχείο. Όταν ο Δημητράκης και ο Νίκος εντάχθησαν

Ο ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Τα «Πασακέικα» είναι νοτιανατολικά της δεύτερης από την παραλία γέφυρας «Βραϊμάκη» στη Νεάπολη. Τώρα έχουν κατεδαφιστεί. Ήταν ιδιοκτησία των αδελφών Παναγ. Πασάκου (Γιάννη – Νίκου – Κωχ – Δημήτρη). Τα δύο ισόγεια καταστήματα στη βόρεια πλευρά ήταν του Νίκου με το παρατσούκλι «Σουπιάς» που είχε ο ίδιος καφενείο και το δίπλα του Φραντζέσκου που νοικιαζότανε. Στη συνέχεια στο κέντρο υπήρχε μπασιά με κοινό πηγάδι που είχε τότε το καλύτερο και πιο κρύο νερό. Στη νότια πλευρά ήταν διώροφο κτίσμα με

Ο Τριάδης Μεϊμέτης ήταν από την παλιά παρέα των νέων της Νεάπολης που την αποτελούσαν οι αδελφοί Νικολακέα, ο Πανταζής Μπιλλίνης, ο Τζιμάκης Βλάχος, ο Παν. Λιάρος και τόσοι άλλοι. Το επάγγελμά του ήταν κουρέας και αργότερα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 μπαρκάρισε κι αυτός όπως πολλοί Βατικιώτες. Στο κουρείο του που ήταν στην παραλία Τσιριγώτη – Νυχά, μαζευόντουσαν όλοι, να κουρευτούν να συζητήσουν ποδοσφαιρικά ή να σχεδιάσουν την εξόρμησή τους για κάποιο πανηγύρι. Ο Τριάδης δεν ήταν φίλαθλος

Ο πιο νόστιμος μεζές

του Θοδωρή Κοντομηνά                 Ο παππούς μου ο Παναγής Θ. Κοντομηνάς (1868-1945) διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του τη μικρή μερακλίδικη ταβερνούλα στη Νεάπολη με τα φημισμένα κρασιά. Μετά τον παππού, τη σκυτάλη της ταβέρνας παρέλαβε και συνέχισε με το ίδιο μεράκι, ο πατέρας μου: Ο Γιώργος ο ‘‘Παναγάκος’’ (1916-1998). Ελάχιστοι τον ήξεραν σ΄ όλα τα Βάτικα με το πραγματικό του όνομα. Παναγάκο τον ξέρανε όλοι. Και την Γαρυφαλιά, την κυρά του, θυγατέρα του Κωνσταντή Μακρή και της Ανθούλας

ΤΟ ΔΙΦΡΑΓΚΟ του Παναγή Θ. Κοντομηνά

του Παναγή Θ. Κοντομηνά Αριστερά ο Παναγής Θ. Κοντομηνάς και δεξιά ο Μένης Μέμιτσας Την ιστορία αυτή, με τον παππού μου τον Παναγή και τον Μένη Μέμητσα, (ταβερνιάρηδες και οι δύο στη Νεάπολη) μου την διηγήθηκε ο μακαρίτης Βοίας Μπιλλίνης και πρέπει να έγινε γύρω στα 1940. Ο παππούς μου ο Παναγής Θ. Κοντομηνάς, ήταν μεγαλοφαμελιάρης με εννέα παιδιά (πέντε κορίτσια και τέσσερα αγόρια). Πάλευε να τα φέρει βόλτα με το μύλο στη ρεματιά του Παραδεισιού και με τα πωριά

Το Πρωτογενές Πλεόνασμα και το….Γκόλ στο γήπεδο 5Χ5!

Το Πρωτογενές Πλεόνασμα και το….Γκόλ στο γήπεδο 5Χ5! του Θοδωρή Γ. Κοντομηνά (Παναγάκου) (Φαινομενικά, ο παραπάνω οικονομικός όρος, έχει τόση σχέση με το γκολ, όση και ο…φάντης με το ρετσινόλαδο!) Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στα ΜΜΕ για το ‘’πρωτογενές πλεόνασμα’’ και τις μεγάλες ‘’επιτυχίες’’ του Ελληνικού successstory. Κάποιοι, από τη μια μεριά του ποταμού, πανηγυρίζουν και βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ. Άλλοι, από την απέναντι μεριά, δύσπιστοι και καχύποπτοι, πιστεύουν ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα και ειρωνεύονται πως